فقط یک پرتقال، کافی ست. به گوشم، به گوشِ رادیو ، پرتقالِ دُرُسته به دست که پَر پَرش نکرده، مانند سیب گاز می زنم وَ دیروزِ زهرماری. همه چیز مانندِ غبار در فضا پخش و پراکنده است حتّی این خودم. واژه هایی که رادیو پخش و پَلاتر می کند هم اضافه می شود بر آن چه که هست. پُر نیستم، نَه، این پُر بودن نیست، فقط محاصره شده ام البته با یک بی خیالیِ متقارن!

کارِ سِکرآورش را می آغازد و می داند که نوشتنش باید. باید، باید و باید. فکر کن جای دیگری باشی، جای دیگران.. چه دشوار است و چه دور از ذهن! حالا فکر کن که جای خودت باشی، آیا باز هم همان گونه دشو

(این نوشته در تاریخ چهارم آذر 98 بارگذاری شد، نَه در تاریخِ بیست و هفتم آبان 98!) نمی دانم دقیقاً باید از چه بگویم. فقط ولع نوشتن و تایپ کردن دارم، انگاشتانم، چشمانم، مغزم..اصلاً همه ی وجودم علاقه

رُبِّ آلو؛ همین.

موسیقی، برای برخی ها، فراتر از یک تفریحِ ساده است. موسیقی برای برخی عاملی ست برای ایجادِ تَحَوُّل در زندگی. همه که یک زبان ندارند، با این که همه به یک زبان ممکن است سخن بگویند!تفاوت های زبانی، حر